Share on Facebook

 
ลูกทัวร์คนที่ 21
 
 
 
สวัสดีครับ
 
นับตั้งแต่ไปเที่ยวญี่ปุ่นเมื่อสามปีที่แล้ว ผมก็ไม่ได้เขียนเรื่องแนวท่องเที่ยวอีกเลย วันนี้ฤกษ์งามยามดีครับ มีโอกาสได้ไปเที่ยว เกาะหลีเป๊ะ ที่จังหวัดสตูลเมื่อสงกรานต์ที่ผ่านมา เล่าให้ฟังคร่าว ๆ ก่อนว่าทริปนี้เป็นทริป 4 วัน 3 คืน เดินทางโดยนั่งเครื่องบินสายการบินแอร์เอเชียจากสนามบินสุวรรณภูมิสู่ท่าอากาศหาดใหญ่ หลังจากนั้นนั่งรถตู้ไปที่ท่าเรือปากบารา จังหวัดสตูล แล้วค่อยนั่งเรือข้ามไปเกาะหลีเป๊ะ โดยพักที่ Mountain Resort ทริปนี้ไปกันทั้งหมด 21 คน เป็นญาติพี่น้องหมดเลย 
 
ทริปหลีเป๊ะนี้มีหัวเรือใหญ่คือ กู๋วาล ซึ่งเป็นน้าชายของผมเอง
 
อากู๋ผมเป็นคนชอบท่องเที่ยวมาก เมื่อญี่ปุ่นคราวที่แล้วก็ได้กู๋วาลนี่แหละที่เป็นตัวตั้งตัวตี แล้วปีต่อมาก็ไปจีน ไปโน่น ไปนี่อีกหลายที่ มาปีนี้ แกอยากไปล่องใต้ดำน้ำชมปะการังบ้าง ก็เลยไปจองทัวร์ที่งานไทยเที่ยวไทย โดยจองกับบริษัท จอลลี่ แทรเวล สำหรับครอบครัวของเราซึ่งมีทั้งหมด 20 คน
 
20 คนนี้ไม่นับรวมผมนะครับ เพราะผมต้องทำงาน คิดดูว่าวันหยุดมีตั้งแต่ 6 7 8 และ 9 แล้วก็หยุดอีกที 13 14 15 และ 16 เมษายน หยุดกันอย่างบ้าระห่ำทั้งหมด 8 วัน แต่ทุกคนเลือกไปเที่ยวกันวันที่ 9 10 11 และ 12 ซึ่งเป็นวันที่ผมทำงาน
 
น้อยใจอยู่ลึก ๆ ว่าทำไมทุกคนเลือกไปช่วงวันนี้ วันที่เราต้องทำงาน หรือทุกคนไม่อยากให้เราไปนะ ใช่สิ เรามันไม่ดี เรามันไม่เอาไหน เรามันไม่มีใครรัก น้อยใจจนอยากจะเสพยา เลยไปซื้อยาคูลท์มากิน ยาคูลท์แม่งขึ้นราคาอีก ขนาดยาคูลท์ยังไม่รักเรา น้อยใจมาก วันที่ 9 - 12 ผมไปได้ที่ไหน ใครที่รู้จักผมจะรู้ดีว่าผมขยันทำงานมาก เรื่องงานต้องมาอันดับหนึ่ง (เริ่มนับตั้งแต่ 0.1 0.2 0.3) จะให้ผมโดดงานไปได้อย่างไร ผมก็เลยตัดสินใจไม่ไปอย่างแน่นอน
 
หลายวันต่อมา ครอบครัวผมไปเช็งเม้งที่ชลบุรี ทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างตื่นเต้นเรื่องที่จะไปเกาะหลีเป๊ะคราวนี้ พูดถึงเกาะน้อยใหญ่ต่าง ๆ คุยกันถึงวิธีการดำน้ำตื้นแบบ Snorkeling พูดถึงน้ำทะเลใส ๆ ธรรมชาติสวย ๆ หาดทรายขาว ๆ ฝูงปลาที่ว่ายหยอกล้อกันตามแนวปะการัง
 
และพูดถึง สาวญี่ปุ่นนุ่งบิกินี่ วิ่งเล่นอยู่ชายหาด
 
ภาพของน้องอ้อย โซระ อาโออิ จากภาพยนตร์เรื่องปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ่นเด่นชัดขึ้นมาในมโนจิต
 

 
 



 
 
 
 
 
ตอนนั้นอยากเป็นช้าง รู้สึกอยากจะกินอ้อยซะให้ได้ เรากับเต๋อก็หน้าคล้ายกัน (เต๋อ เรวัต พุทธินันทน์นะ ไม่ใช่ เต๋อ ฉันทวิชช์) เราอาจจะโชคดีแบบเต๋อ ได้พบกับเหตุการณ์แบบในหนังก็เป็นได้ (นี่มันวลีคนอวดผีนี่)
 
ไม่กี่นาทีหลังจากความคิดนี้เกิดขึ้น เสียง Whatsapp หัวหน้าผมดังขึ้น
 
 
 
 
 
พี่ก้อย : ว่าไง อุ๊ย
 
 
อุ๊ย: พี่ก้อย อุ๊ยลาพักร้อนวันที่ 10 11 และ 12 นะครับ
 
 
พี่ก้อย: สรุปว่าหยุดตั้งแต่ 6 - 16 เลยใช่มั้ย
 
 
อุ๊ย : ครับ ทั้งหมด 11 วัน
 
 
พี่ก้อย : ลานานอย่างนี้ ลาออกเลยมั้ย
 
 
 
 
 
ถึงจะโดนหัวหน้าพูดกดดัน แต่ผมไม่แคร์ ตอนนั้นมันปิดเทอมใหญ่หัวใจมันว้าวุ่นไปหมดแล้ว วันรุ่งขึ้น ผมก็ฝากกู๋วาลจองตั๋วเพิ่มอีกที่หนึ่ง และแล้วผมก็ได้เป็นลูกทัวร์คนที่ 21
 
ลูกทัวร์คนสุดท้ายของทริปนี้ 
 
 
 
 
 
ภารกิจของพู่
 
 
 
เช้าวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2555
 
ไม่ใช่เช้าธรรมดา เช้ามากด้วย ตื่นมาตั้งแต่ตีสาม อาบน้ำแต่งตัวห้านาทีเสร็จ แต่ต้องมานั่งรออีกประมาณ 1 ชั่วโมงเพื่อรอน้องสาวอาบน้ำ เป็นปัญหาโลกแตกของครอบครัวผมครับ ทำไมผมต้องตื่นมาอาบน้ำก่อนตลอด ทำไมน้องไม่ตื่นมาอาบน้ำก่อน แล้วผมค่อยอาบน้ำระหว่างที่เธออาบน้ำ แต่งตัว แต่งหน้า ทำผม ฯลฯ ผมสงสัยทุกครั้งที่ไปเที่ยว แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบซักที
 
ตอนนั้นเหลือบไปมองบนโต๊ะ เห็นฝาชาเขียวอิชิตันอยู่สามฝา เป็นของพู่ที่ฝากให้ผมไปใส่กล่องชิงโชคเมื่อหลายวันมาแล้ว ไอ้เราก็ลืม หมก ๆ ไว้บนโต๊ะ อารามที่กลัวโดนด่า เลยออกไป 7-11 ส่งฝาชิงโชคให้ตั้งแต่ตีสามครึ่ง

 
 
 
 
 
 
 
 
 
เข้าไปในร้าน ไอ้เราก็รีบเลยหย่อน ๆ ไป หันมาดูอีกที
 
ชิหา!! หย่อนฝาในกล่องโออิชิ!!
 
ตอนนั้นขนลุกเลย จากง่วง ๆ นี่ตื่นตัวขึ้นมาทันใด ลองนึกภาพว่าถ้าไอ้ฝานี่เกิดเป็นฝานำโชค คุณเจริญจะทำหน้ายังไง ถ้าฝาที่จับได้เป็นฝาอิชิตัน
 
แน่นอน เรื่องนี้เหยียบไว้เป็นความลับ
 
"บ่กล้าบอกพู่ แต่หนูกล้าบอกอ้าย"
 
 
 
 
 
พวกเราพร้อมจะบิน
 
 
 
ถนนสายร่มเกล้าตอนตีสี่โล่งมาก นาน ๆ จะมีรถผ่านมาซักคัน ชายพเนจรผู้หนึ่งเนื้อตัวมอมแมมนอนหลับอยู่ข้างถนน มีหมาสีดำตัวหนึ่งนอนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
 
ทันใดนั้น Taxi คันหนึ่งวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
 
ตกใจตื่นทั้งคน ทั้งหมา
 
Taxi คันนั้นไม่ใช่ Taxi ตีนผีที่ไหน
 
Taxi ที่ครอบครัวผมโดยสารมานั่นเอง
 
ผมมองหน้าคุณพ่อ คุณแม่ น้องสาว พี่คนขับ และมองตัวเอง ไม่มีใครเลยที่ท้องใกล้คลอด แล้วพี่เมิงจะรีบไปไหน คือขับเร็วมากประมาณ 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เร็วจนรู้สึกว่านี่เรานั่ง Taxi หรือขี่เสือชีตาร์ คิดดูจากบ้านไปถึงสนามบินสุวรรณภูมิใช้เวลาแค่สิบห้านาที
 
พี่ นี่มันชีวิต ไม่ใช่เล่น Need for Speed นะครับ     
 
หลังจากที่รอดชีวิตจาก Taxi Formular 1 คณะลูกทัวร์ก็ทยอยมาจนครบทั้ง 21 ชีวิต ซึ่งผมอยากจะแนะนำลูกทัวร์ท่านนึงที่เป็นสีสันกับทริปนี้มาก ๆ ลูกทัวร์ผู้นั้นคือ "เหล่าอี๊เบิ้ม"
 
เหล่าอี๊เบิ้ม เป็นน้องสาวของยายผม (คนไทยน่าจะเรียกน้องสาวของยายว่า ยาย เหมือนกันเนอะ) ตอนนี้เหล่าอี๊อายุ 80 กว่าแล้ว แต่สุขภาพร่างกายยังสมบูรณ์แข็งแรงดีมาก ๆ สุขภาพจิตใจก็ดีไม่แพ้กัน อารมณ์ดี รักลูก ๆ หลาน ๆ ผมมีภาพมาให้ดู
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แต่ถึงร่างกายและจิตใจจะแข็งแรงแค่ไหน สังขารมนุษย์ย่อมร่วงโรยไปตามกาลเวลา ตอนนี้เหล่าอี๊ก็จะหลง ๆ ลืม ๆ จำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว
 
เมื่อสามปีที่แล้ว ตอนกลับจากญี่ปุ่น ลงเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิ ผมแกล้งถามเหล่าอี๊เบิ้มว่า
 
 
 
"เหล่าอี๊ เมื่อกี้เราไปเที่ยวไหนกันมา"
 
 
 
เหล่าอี๊ตอบว่า
 
 
 
"ไปลพบุรี" 
 
 
 
บทสนทนาก็เลยจบลงแค่นั้น นี่ที่ไปญี่ปุ่นสิบกว่าวัน เหล่าอี๊คิดว่าเราไปเลี้ยงโต๊ะจีนลิงที่ลพบุรีหรือนี่
 
จากวันนั้น จนถึงวันนี้ สามปีผ่านไป เหล่าอี๊เบิ้มของผมก็หลงลืมไปมาก ตอนเจอกันครั้งแรก ผมก็เข้าไปสวัสดี
 
 
 
"หวัดดี เหล่าอี๊"
 
 
"หวัดดี เอ นี่ชื่ออะไรนะ"
 
 
"อุ๊ยไง"
 
 
"มาคนเดียวเหรอ"
 
 
"มากันสี่คน"
 
 
"อ้าว แล้วม้าอยู่ไหน"
 
 
โอ่ แม่ผมยืนอยู่ติดกัน ตัวแทบจะเกยกันเลย
 
 
"นี่ไงม้า"
 
 
"เป็นไง เรียนชั้นไหนแล้ว
 
 
"เรียนจบแล้วครับ"
 
 
"เหรอ ทำงานที่ไหนล่ะ"
 
 
"เป็นโบรกเกอร์ครับ เกี่ยวกับซื้อขาย หุ้น"
 
 
"อะไรนะ ซื้อขาย นุ่น"
 
 
"ซื้อขาย หุ้น ครับ ไม่ใช่ซื้อขาย นุ่น"
 
 
"แล้วเมื่อไรบวช" 
 
 
"บวชแล้วนี่เหล่าอี๊ อุ๊ยบวชเมื่อ 4 ปีที่แล้วแล้ว"
 
 
"แล้วไม่บอกเหล่าอี๊เลย"
 
 
"บอกแล้ว เหล่าอี๊ก็ไปงาน ยังไปช่วยถือผ้าไตรเลย"
 
 
"อ้าวเหรอ แล้วเมื่อไรแต่งงาน"
 
 
"อีกนานเลย"
 
 
"อืม งานแต่งไม่เป็นไร แต่ถ้าบวชเมื่อไรอย่าลืมชวนเหล่าอี๊นะ"
 
 
"...................."
 
 
 
 
 
ผมค่อย ๆ เฟดตัวออกมา ยังมีเวลาอีก 4 วัน 3 คืนกับเหล่าอี๊เบิ้ม ได้คุยกันยาวแน่
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
หนึ่งชั่วโมงถัดมา
 
พระอาทิตย์ทอแสงสีทองที่ขอบฟ้า เครื่องบินสายการบินแอร์เอเชีย เที่ยวบิน กรุงเทพ ฯ สุวรรณภูมิ - หาดใหญ่ ลำหนึ่งค่อย ๆ take ตัวขึ้น หนุ่มตี๋หน้าตาดีคนหนึ่งกับครอบครัวของเขาอยู่บนนั้น เขาค่อย ๆ หลับตาลง พยายามทิ้งความกังวลทั้งหลายไว้เบื้องหลัง หัวใจของเขาค่อย ๆ ล่องลอยไปพร้อมกับเครื่องบินสีแดงลำใหญ่ ลอยไปยังสถานที่ที่มีน้ำทะเลใส ๆ มีหาดทรายขาวที่สวยงาม มีฝูงปลาหลากสีสันว่ายหยอกล้อกับปะการังนานาชนิด มีผืนน้ำที่ทอดออกไปไกลสุดสายตา 
 
สถานที่ที่ได้รับสมญาว่า มัลดีฟส์เมืองไทย
 
 
 
เกาะหลีเป๊ะ
 
 
 
 
To be continued
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เหล่าอี๊น่ารักที่สุดอ่ะ
อยากไปเที่ยวด้วยอ่ะ

ปลายปีนี้ชวนเจ็กวาลมาเที่ยวญี่ปุ่นอีกรอบสิ จะฝึกภาษาไว้รอ
Hot! Hot!

#12 By MaMe_Jin on 2012-04-22 11:52

งานเข้าแล้วไง ฮ่าๆๆ

#11 By [ANA]* on 2012-04-22 11:25

เลื่อนลงมาเห็นรูป แว๊บ แรก ตกใจเลยฮะ

นึกว่าไปกับเขา ฮาๆ

แล้วค่อยๆ นึกออกว่า เป็นฉากจากในหนังนี่นา

#10 By dsin (61.90.16.80) on 2012-04-22 10:29

รอติดตามตอนต่อไปปป cry

#9 By Mew Al Sax ' on 2012-04-21 21:18

บวชให้อี๊อีกสักรอบ surprised smile surprised smile

#8 By Paa orKant on 2012-04-21 20:27

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
รอติดตามๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

#7 By มะมน มะม่วง on 2012-04-21 19:29

confused smile ดีว่านั่งหน้าจอคนเดียว งี้พาเหล่าอี๊ไปเที่ยวลพบุรี แล้วบอกว่าพาไปญีุ่ปุ่นก้อได้สิ อิอิ

#6 By แจม on 2012-04-20 18:59

หลีเป๊ะ สวยสุดๆ
ฟันธงและคอนเฟริ์มค่ะ

#5 By katak on 2012-04-20 18:31

เขียนได้สนุกเหมือนเดิมค่ะ อ่านไปหัวเราะไป นี่ถ้าเปิดมือถือนั่งอ่านบนรถไฟฟ้า สงสัยคนจะคิดว่าเป็นบ้า

มีหลายคนบอกว่าเวลาโบกแท็กซี่ไปสนามบินเขาจะขับกันเร็วกว่าปกติ สงสัยจะเป็นเรื่องจริง ^^;;

#4 By JiBi_AI on 2012-04-20 17:25

สำลักข้าวแต๋นอีตอนไปลพบุรี

#3 By Fatty Aunt on 2012-04-20 09:50

Hot! Hot! รอตอนต่อไป
ฮ่าๆๆ สิบกว่าที่ไปญี่ปุ่น เหล่าอี๊เข้าใจว่าไปลพบุรึ พอๆกับยายกี๋เลยคร้าา หลงๆลืมๆ^^

#2 By นางเอกงิ๊ว ™ on 2012-04-19 22:59

ส่งผิดเรอะ!!!!!!

#1 By ChOmPoO~* (27.55.4.231) on 2012-04-19 22:24